بیانیه کانون وحدت دانش‌جویان دانش‌گاه آزاد تبریز در:


دوستان، دانشجویان، ملت ایران

سایه ی چکمه‌های استبداد بر روی فضای دانش‌گاهی ایران سنگینی می‌کند؛ در حالی که مدت زیادی است چند تن از دانش‌جویان دستگیر شده دانش‌گاه امیرکبیر و دیگر دانش‌گاه‌های تهران تحت شدیدترین فشارهای روانی و شکنجه‌های جسمی قرار دارند، خبر دستگیری گسترده ی دانش‌جویان سوسیالیست دانش‌گاه‌های تهران حکایت تازه‌ای از یورش علیه دانش‌گاه را پیش روی ما قرار می‌دهد.

در پی اعلام دانش‌جویان سوسیالیست دانش‌گاه‌های تهران مبنی بر برگزاری تجمعی به مناسبت بزرگداشت روز دانش‌جو با عنوان «نه به جنگ؛ دانش‌گاه پادگان نیست!» روز سه‌شنبه ۱۳ آذر در صحن دانش‌گاه تهران، در فاصله چند روز به برگزاری این برنامه بیش از ۲۵ نفر از فعالین چپ و چهره‌های شاخص این جریان توسط نهادهای امنیتی بازداشت شدند تا به هر شکل ممکن از برگزاری تجمع مذکور جلوگیری به عمل آید. حتا دامنه ی این برخوردها به دانش‌گاه مازندران هم کشیده‌شد. اما دانش‌جویان با تمامی فشارهای وارده و ادامه بازداشت‌ها به هر شکل ممکن موفق به برگزاری این تجمع در فضای شدید امنیتی دانش‌گاه تهران شدند. برخورد شدید نهادهای امنیتی با فعالین دانش‌جویی و در راس آن سرکوب گسترده و قلع و قمع دانشجویان سوسیالیست در روزهای اخیر، نشان دهنده ی نکات بسیار مهمی است. نگاهی کوتاه بر تاریخ فعالیت‌های سیاسی دانش‌جویان در سه دهه اخیر نشان می‌دهد که بعد از انقلاب به اصطلاح فرهنگی ۱۳۵۹ و حذف تمامی صداهای مخالف در دانش‌گاه و پس از گذراندن فضای منجمد تا اواسط دهه هفتاد و تجربیات تکه پاره ی سال‌های اخیر، این نخستین بار است که جنبشی کاملا مستقل از نهادهای حکومتی و در برابر آن در دانش‌گاه پا گرفته است و فریاد آزادی‌خواهی و برابری‌طلبی خود را با استواری تمام در دانش‌گاه بر می‌آورد. اگر در گذشته ی نه چندان دور جریان‌های دانش‌جویی امیدی به حمایت لایه‌هایی از حاکمیت و یا نیم نگاهی به دخالت خارجی داشتند، اما اینک جنبشی در دانش‌گاه شکل گرفته که به هیچ نگرشی همچون آن‌چه ذکرش رفت آلوده نیست، چرا که هم غارت‌گری امپریالیسم را بر نمی‌تابد و هم کلیت نهادهای حکومتی داخلی را به چالش کشیده است. کافیست اندکی به عقب بازگردیم و تجربه سرکوب دانش‌جویان در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد را مرور کنیم (همچون وقایع تلخ تیر ۷۸ و خرداد ۸۲). درست در همین جاست که می‌توان به آگاهی دقیق جنبش فعلی و درک ضرورت استقلال از هر نهاد قدرتی (چه حکومتی و چه منتقد درون حکومتی!) پی برد. بدیهی است تعریف چنین جای‌گاهی برای خود از سوی این جنبش در معادلات سیاسی و ابزار قرار ندادن خود، مهم‌ترین دلیل برخورد شدید با این جریان آوانگارد است. همچنین پیوندی که این جنبش با سایر جنبش‌های اجتماعی (جنبش کارگری، جنبش زنان و...) دارد خود نکته ظریفی است که نباید از نظر دور داشت. در این مورد سخن بسیار است و بی شک پرداختن به تمامی ابعاد آن در مجال فعلی ممکن نیست.

ما جمعی از دانش‌جویان دانش‌گاه آزاد تبریز ضمن اعلام حمایت خود از جریانات دانشجویی کاملا مستقل و ضرورت استقلال هر جنبشی، اعتراض شدید خود را نسبت به برخوردهای اخیر با دانش‌جویان دانش‌گاه‌های تهران اعلام می‌کنیم. همچنین تاسف خود را از سکوت معنادار بسیاری از فعالین سیاسی و بایکوت خبری سرکوب دانش‌جویان سوسیالیست ابراز می‌داریم. در پایان ضمن اعلام حمایت دوباره خود از دانش‌جویان دربند، قویا خواستار آزادی بی‌قید و شرط تمامی بازداشت شدگان هستیم.

تشکل سیاسی-دانشجویی کانون وحدت