۱۳۸۸/۰۳/۳۰

آخرین گزارش‌ها از تهران

درگیری شدید بین پلیس و تظاهرکننده‌گان

آخرین گزارش از تهران: الان ساعت نزدیک نه شب است و هنوز همه خیابان های تهران شلوغ است. گارد ضدشورش و بسیج همه شهر را پوشانده است. نمی دانید امروز نیروهای گارد با مردم چه کردند. جمعیتی چند هزار نفره حرکت خود را از میدان انقلاب به سوی آزادی آغاز کردند. جلوی ما تا چشم کار می کرد جمعیت بود اما ناگهان گاردها از هر نقطه که می شد به میان جمعیت حمله کردند... همراه با فیلم هایی از درگیری های امروز ...

گزارش‌های کامل از منابع مختلف خبری به هم‌راه فیلم و عکس در ادامه...

 ۱۷ روز از دستگیری گسترده روز کارگر می گذرد و تا کنون اطلاعی از وضعیت اکثر بازداشت شدگان در دست نیست.

اول ماه مه امسال بار دیگر شاهد یورش نیرو های امنیتی به تجمع مسالمت آمیز مردم بودیم. این بار پارک لاله تهران محل تجمع افرادی بود که در پی فراخوان تشکل های کارگری-اجتماعی از جمله سندیکای کارگران شرکت واحد، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه و ... در محل حضور پیدا کرده بودند. حاضران در این تجمع را دانشجویان و فعالین مستقل کارگری و  جنبش زنان، و دیگر فعالین سیاسی و اجتماعی تشکیل می دادند که نخواستند تنها جلوه ی بیرونی روز جهانی کارگر از دریچه ی تریبون های دولتی و در نصب بنرهای سفارشی دستگاه های حکومتی در «تکریم» کارگران خلاصه شود.
با اینکه تشکیل چنین تجمعاتی از نظر  به اصطلاح «قانونی» هیچ اشکالی ندارد، اما با یورش به افراد حاضر در پارک لاله، آنان را به فجیع ترین صورت مضروب و دستگیر کرده اند. دامنه این دستگیری ها تنها محدود به افراد حاضر در تجمع نبود بلکه افرادی از خانه و محل کار خود نیز دستگیر شده اند. گزارش ها حاکی از آن است که بیش از ۱۰۰ نفر در این مراسم بازداشت شده اند. این افراد پس از انتقال به بازداشتگاه اوین ارتباطی با خانواده های خود نداشته اند.
این همه در حالی رخ می دهد که کشور در تب گنگ انتخابات ریاست جمهوری به سر می برد. فضای سیاسی کاری های جلف و رنگ و رو رفته و بازی های دست مالی شده تکراری!! صدور کلمات قصار از امنیتی های دیروز و دموکرات های امروز و تنها «حرف» از احترام به آزادی های فردی-سیاسی، آزادی بیان، مطبوعات، احترام به حقوق کارگران، زنان، معلمان و زحمتکشان. اصلاح طلبانِ انحصار طلب حتی حاضر نشدند خبری از این حمله ی وحشیانه را در سایت های زنجیره ای شان پوشش دهند. گوش فلک از ندای دموکراسی خواهی کر شده اما گویا دایره ی این دموکراسی خواهی تنها همان قدر است که بازگشت دوباره بر سر سفره ی قدرت را تضمین کند. البته طبیعی است که از این قدرت طلبانِ ابن الوقت نباید هیچگاه انتظاری داشت چه از شیخ پر حرفش و چه از پوپولیست هنرمندش.
کانون وحدت دانشجویان دانشگاه آزاد تبریز بنا به وظیفه ی انسانی اجتماعی خود با دفاع از حق برگزاری تجمعات  و محکوم کردن بازداشت های اینچنینی خواستار آزادی بی قید و شرط و هر چه سریعتر دستگیرشدگان و پاسخ گویی مسئولان این عمل وحشیانه است. در جامعه ای که تضاد طبقاتی در آن بیداد می کند و حتی نام بردن از نام «کارگر» (در وسیع ترین معنای آن) چنین سرکوب می شود، تقلیل سیاست به افاضات روشنفکرانه ی نیروهای امنیتی دیروز و اصلاح طلبان امروز حقیقتا خائنانه ترین رفتاری است که می شود پیشه کرد.
  و در آخر ما سکوت را نشانه همدستی با سرکوبگران می دانیم و همه فعالین نهاد های اجتماعی را به اعتراض علیه این سرکوب فرا می خوانیم.

۱۳۸۸/۰۲/۰۹

حضور برایِ عموم آزاد است!

جلسه ی اول

زمان: شنبه‌ها، ساعت ِ ۱۳ تا ۱۴:۳۰

مکان: ساختمان ِ ۵۸ کلاسه، طبقه یِ سوم، انتها یِ سالن ِ سمت ِ چپ

مبارزه علیه ِ وضع ِ موجود

فصل ِ اول: سلطه یِ فرهنگی و خرده‌فرهنگ‌ها یِ جوانانه در دهه یِ ۱۹۵۰ (حجم: ۳/۳۷ مگابایت)

ورود ِ شماری از دانش‌جویان ِ ناراضی یِ آلمان به ساختار ِ دولت ِ آن کشور در دهه ی ۱۹۸۰ در شمار ِ مهم‌ترین تحولات ِ اروپا در سال‌ها یِ پس از پایان ِ جنگ ِ دوم ِ جهانی بود. جوانان ِ آن کشور، سرخورده از سیر ِ وقایع و بی‌اعتماد به نسل ِ پیش، ابتدا دو راه در پیش گرفتند: درس‌خوانده‌ها اگزیستانسیالیست‌هایی شدند با لباس‌هایی هم‌واره سیاه به علامت ِ سوگواری برایِ جامعه‌ای که در آن منظور از حرف‌زدن کتمان ِ حقیقت است و قصد از سکوت انکار ِ آن؛ و جوانان ِ طبقه یِ کارگر عربده‌جویانی شدند لباس‌ها یِ چرمی به تن و سوار بر موتورسیکلت‌هایی پر سر و صدا. دسته یِ اول طبقه یِ متوسط را نگران می‌کرد و دسته یِ دوم او را می‌ترساند. اواخر ِ دهه یِ ۱۹۶۰ اوضاع وخیم‌تر شد: کسانی سلاح برداشتند تا نظامی را که به نظرشان فاسد و دروغ‌گو می‌رسید سرنگون کنند. نظام ِ مستقر ِ آلمان میل داشت چنین چالش ِ مرگ‌باری را بدون ِ کمک گرفتن از نیروها یِ راست ِ افراطی و فاشیست‌ها مهار کند. تنها راه ِ ممکن، سازشی به نظر می‌رسید که تا پیش از آن هرگز بدون ِ انقلاب اتفاق نیافتاده بود: معترضان وارد ِ دولت شوند و همان طرح‌ها یِ مطلوبی را که در نظر دارند، خود به اجرا درآورند.
اکنون شماری از جوانان ِ پرخاش‌گر ِ دهه یِ ۱۹۶۰ در حکومت ِ آلمان صاحب ِ شغل و مقام‌اند. آیا وضع ِ موجودی که مسئولیت ِ آن با این گروه هم هست همان چشم‌انداز ِ زیبایی است که وقتی دانش‌جو بودند وعده‌اش را می‌دادند، و آیا این دانش‌جویان ِ سابق به ناراضیان ِ آتی مجال خواهند داد تا به همین ترتیب وارد صحنه شوند و سهمی از گوی و از میدان به دست آورند؟

  کتاب‌خانه » در پایان ِ ماجراها؛ فصل ِ آخر ِ کتاب ِ مبارزه علیه ِ وضع ِ موجود ~ سابینه فون دیرکه؛ ترجمه: محمد قائد

  سخن‌رانی » دانش‌جویان، حاملان ِ فرهنگ و انتظارات ِ جدید ~ محمد قائد

دیباچه ای بر جامعه‌شناسی یِ سیاسی یِ ایران

دوره یِ جمهوری یِ اسلامی یِ ایران
حسین بشیریه

---

جلسه ی سوم

زمان: دوشنبه‌ها، ساعت ِ ۱۳ تا ۱۴:۳۰
مکان: ساختمان ِ ۵۸ کلاسه، طبقه یِ سوم، انتها یِ سالن ِ سمت ِ چپ

جنس ِ دوم

بیش از نیم قرن از انتشار جنس دوم می‌گذرد و به جرات می‌توان گفت که پرونده یِ آن هنوز بسته نشده است. از همان آغاز انتشار اثر موج‌های تایید و تکذیب به سویش هجوم آورد. سوء تفاهم‌ها -و به عبارت دیگر سوء تعبیرها- چندان بود که بیست سال پس از انتشار آن سوزان لیلار کتابی با عنوان سوء تفاهم جنس دوم به آن اختصاص داد.
کیت میلت در آکسفورد: دانش‌جوی ادبیات انگلیس بودم که جنس دوم را خواندم. این کتاب زندگی‌ام را دگرگون کرد... برای نخست‌ین بار دیگر با فکرم تنهایی زنده‌گی نمی‌کردم. صدایی با من از نابرابری ها سخن می‌گفت. تجربه‌هایش را برایم نقل می‌کرد. کتابی بسیار رهایی‌بخش بود که سازش با دنیای نرینه را رد می‌کرد. از نظر من آن را در هم می‌شکست و یا از نظر بسیاری دیگر مایه یِ حمت آن می‌شد... سیمون دوبووار به روی زنان آمریکا همچنان که به روی زنان جهان دری گشوده بود. او نویسنده ای ژرف بود.
الیزابت بادنته یکی از هم‌کاران مجله ی نوول اوبسرواتور در مقاله‌ای با عنوان: زن‌ها همه چیز را مدیون او هستید! از جمله چنین نوشت: «امروز زنان غربی سوگوارند. نه تنها میلیون‌ها خواننده‌گان جنس دوم بلکه تمام زن‌های دیگری که بی‌آن‌که خودشان بدانند. از تحلیل‌های انقلابی سیمون دووبووار و مبارزه ی سرسختانه ی او در راه برابری زن و مرد بهره برده اند. ما دخترهای آراسته کلاس دوم پانزده یا شانزده ساله بودیم که جنس دوم را کشف کردیم. فکر نمی‌کنم که هیچ کتاب دیگری بوده باشد که درباره ی آن چنین تفسیر و تجلیل کرده باشیم. سیمون دوبووار ضمن آن‌که به نقل ماجرای ستم‌هایی که به زنان وارد آمده است می‌پرداخت و مفهوم سرنوشت زنانه را دود هوا می‌کرد، ما را از قید یوغی هزار ساله می‌رهاند و می‌گفت:
مثل من رفتار کنید، نترسید. به دنبال تسخیر جهان بروید: جهان متعلق به شماست.» این درس به نظرمان چنان مسلم رسید که بازگشت از آن دیگر هرگز امکان نداشت... همه‌مان در رویای آن بودیم که تهور او جرات او و آزادی او را داشته باشیم.

---

جلسه ی چهارم

زمان: سه‌شنبه‌ها، ساعت ِ ۱۳ تا ۱۴:۳۰
مکان: ساختمان ِ ۵۸ کلاسه، طبقه یِ سوم، انتها یِ سالن ِ سمت ِ چپ

ایران بین ِ دو انقلاب

یرواند آبراهامیان

بخش هایی از متن انگلیسی کتاب:

بخش اول (حجم: ۲/۷۵ مگابایت)
بخش دوم (حجم: ۴/۰۹ مگابایت)
بخش سوم (حجم: ۲/۲۵ مگابایت)

۱۳۸۸/۰۱/۲۳

امروز 23 فروردین 1388 دانشگاه آزاد تبریز شاهد تجمع گسترده ی دانشجویان در اعتراض به مرگ سه  دانشجوی دختر بود. عصر دیروز سرویس مینی بوس حامل دانشجویان دختر در اثر ازدحام بیش از حد و بی مسئولیتی های که همواره در سرویس رفت و آمد وجود داشته است دچار سانحه شد و متاسفانه سه دانشجوی دختر جان خود را از دست دادند و چندین تن نیز به شدت زخمی شدند. این در حالی ست که دو سال بیش و در حادثه ای مشابه یک دانشجوی دیگر نیز جان خود را از دست داده بود.

صبح امروز دانشجویان خشمگین دانشگاه آزاد تبریز با تجمع گسترده ی خود که منجر به تعطیلی کلیه ی کلاس های درس شد در واکنش به این حادثه ی تلخ صحن دانشگاه را به صحنه ی اعتراض بیش از دو هزار نفر از دانشجویان تبدیل کردند. این تجمع که از ساعت 10 صبح تا 19 عصر به طول انجامید ،برخی از مسئولین شهری  همچون معاون فرماندار تبریز، رئیس شرکت واحد اتوبوسرانی تبریز  و ... را برای پاسخگویی به میان دانشجویان کشاند که حضور آن ها با واکنش های تندی از طرف دانشجویان مواجه شد. ریاست دانشگاه آزاد تبریز نیز که سعی در ابراز همدردی با دانشجویان داشت در جمع آن ها حضور یافت و از همه به دلیل این حادثه پوزش خواست اما با این همه دانشجویان انتقادات تند و تیزی را بر علیه کاستی های موجود در دانشگاه متوجه وی ساختند که در نهایت پس از کش و قوس های فراوان با امضای طوماری با چند هزار امضا و توافق های صورت گرفته میان دانشجویان و مسئولین دانشگاه، دانشجویان مجوز تاسیس شورای صنفی را برای پیگیری حقوق دانشجویان به مسئولین دانشگاه تحمیل کردند. گفتنی است در دانشگاه آزاد تبریز با بیش از بیست هزار دانشجو  و به تبع آن هیچ دانشگاه آزادی در سراسر کشور شورای صنفی دانشجویی وجود ندارد.!

ادامه یِ مطلب